.

Δευτέρα, 6 Νοεμβρίου 2017

Πώς είναι καταγεγραμμένα τα χωριά Βασιλόπουλο-Καραϊσκάκη-Πρόδρομος-Αστακός-Μύτικας στο Δήμο Ξηρομέρου


Το παλιό χωριό Βασιλόπουλο βρίσκεται δυτικά του σημερινού, στην πλαγιά της Βελούτσας κοντά στο παλιό Δραγαμέστο. Είναι χτισμένο σε υψομ. 140 μ. Aπό πάνω από το χωριό δεσπόζει η Βελούτσα, η απόληξη των Ακαρνανικών προς το Ιόνιο. Το βουνό με τις γιδόστρατες, τα γκρίζα και κόκκινα βράχια, τις αλεπότρυπες και τις πολλές ρεματιές. Φτάνοντας στην κορυφή του αγναντεύεις τα νησιά του Ιονίου και το Μύτικα.

Επί Τουρκοκρατίας ο πληθυσμός του χωριού αυξήθηκε, αφού πολλοί κάτοικοι από τους γύρω πεδινούς οικισμούς κατέφυγαν στο χωριό για περισσότερη ασφάλεια. Λέγεται ότι όταν έβλεπαν από μακριά Τούρκους οι κάτοικοι κρύβονταν σε ένα τεράστιο σπήλαιο που βρίσκεται στο χωριό, σε λαγούμια και αλεπότρυπες. Το χωριό είχε πολύ υγιεινό κλίμα και υδρεύονταν από πηγή που έβγαινε μέσα από το βουνό και από πηγάδια.

Στη μέση της κοιλάδας των χωριών Βασιλόπουλο και Καραϊσκάκης περνάει, ο ξεροπόταμος πια, που έρχεται από τα υψώματα γύρω από την Αγία Δευτέρα Βλυζιανών και χύνεται στον Κόλπο του Αστακού. Παλαιότερα ο ξεροπόταμος αυτός, που ονομάζεται έτσι απλά Ρέμα, κατέβαζε νερό όλο το χρόνο από τις πηγές νότια του χωριού Βλυζιανά και πότιζε το χωράφια των χωριών. Κατά μήκος του φυτρώνουν πλατάνια, ιτιές και δάφνες, ενδεικτικό των νερών του όλο το χρόνο. Πλατάνια φυτρώνουν αυτοφυή μόνο σε ποτάμια που έχουν όλο το χρόνο νερό. Το Ρέμα των Βλυζιανών είναι ο μόνο ρέμα στο Ξηρόμερο που υπάρχουν αυτοφυή πλατάνια. Δεξιά και αριστερά στις κοίτες του υπάρχουν πολλά πηγάδια και αρκετές βρυσούλες ή πηγές.

Με τις φερτές του ύλες ο ποταμός συνέβαλε στη διαμόρφωση της περιοχής, αφού εμπλούτιζε το έδαφος και αύξανε τις προσχώσεις στον κόλπο του Αστακού. Φαίνεται ότι οι πλημμύρες του ήταν πολλές, αφού από αναφορές γνωρίζουμε ότι η θάλασσα πριν από δύο ή τρεις αιώνες έφτανε πολύ πάνω από τη σημερινή θέση της ακτογραμμής των Βαρκών. Στις εκβολές στα Βαρκά Αστακού του δημιουργούνται ιζήματα και λάσπη με θεραπευτικές ιδιότητες, ενώ στα νερά του υπάρχουν χέλια και κέφαλοι.

Το χωρίο δεν αναφέρεται στον απογραφικό τουρκικό κατάλογο των χωριών του Ξηρομέρου από το 1521 έως το 1815, ενώ αναφέρεται το Δραγαμέστο και ο οικισμός του Δραγαμέστου Αργυρόπουλο. Το Βασιλόπουλο αναφέρονται μαζί με το Δραγαμέστο με το οποίο αποτελούσαν Κοινότητα.αυτόνομη.
Κοινότητα έγινε το 1913 (Β.Δ. 20-9-1913, ΦΕΚ 200/Α΄ 1913).

Μετά την Επανάσταση του 1821 το χωριό ανήκει στο Δήμο Αστακού. Το 1907 είχε 576 κατ. μαζί με τους γύρω οικισμούς του. Από το 1913 έγινε αυτόνομη Κοινότητα. Το 1920 είχε 796 κατ. Το 1928 είχε 671 κατοίκους. Το 1940 αναφέρεται μόνο ο οικισμός Παναγία που είχε 61 κατ. και το χωριό 690 κατ. Το 1951 το χωριό είχε 690 κατ. Το 1961 471 κατ. Το 1971, που το χωριό μεταφέρθηκε στη θέση Παναγία, είχε 942 μόνιμους κατοίκους. Το 1981 είχε 782 κατ. και το 1991 είχε 636 κατ.

Το 1971 το χωριό μεταφέρθηκε (ΦΕΚ 207 15-11-1965) λόγω κατολισθήσεων ανατολικά και πιο χαμηλά στη θέση που βρίσκονταν ο οικισμός Παναγία ή Αχίλλειο και είναι σχεδόν ενωμένο το Καραϊσκάκης. (υψομ. 60 μ.). Το Βασιλόπουλο ήταν το χωρίο του προεστού Καρούσου, ο οποίος λέγεται ότι στη θέση του σημερινού χωριού, που ονομάζονταν Παναγία, είχε κτίσει ένα όμορφο και επιβλητικό σπίτι που το ονόμασαν Αχίλλειο, από το γνωστό Αχίλλειο της Κέρκυρας.

Πολλά σπίτια του παλιού χωριού σώζονται σε καλή κατάσταση, όπως και ο ενοριακός ναός του Αγίου Νικολάου. Ένα ακόμα χωριό της ενδοχώρας του Ξηρομέρου που έχει ως πολιούχο του τον Άγιο Νικόλαο, γεγονός που φανερώνει τους στενούς δεσμούς των Ξηρομεριτών με τη θάλασσα.

Κύρια πηγή ζωής του χωριού ήταν η κτηνοτροφία και η εκμετάλλευση του βελανιδοδάσους, από το οποίο συνέλλεγαν το βελανίδι και ξυλεία. Το χώμα της κοιλάδας είναι πολύ πλούσιο και είχε πολύ καλά αμπέλια που έβγαζαν πολύ ωραίο κόκκινο και άσπρο κρασί. Αργότερα οι κάτοικοι ασχολήθηκαν και με την καπνοκαλλιέργεια και άλλες καλλιέργειες στη περιοχή του Λεσινίου (καλαμπόκι, τριφύλλι κ.α.).


Καραϊσκάκη

Ο Καραϊσκάκης (Τοπική Κοινότητα Καραϊσκάκη - Δημοτική Ενότητα ΑΣΤΑΚΟΥ), ανήκει στον δήμο ΞΗΡΟΜΕΡΟΥ της Περιφερειακής Ενότητας ΑΙΤΩΛΟΑΚΑΡΝΑΝΙΑΣ που βρίσκεται στην Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας, σύμφωνα με τη διοικητική διαίρεση της Ελλάδας όπως διαμορφώθηκε με το πρόγραμμα "Καλλικράτης".

Η επίσημη ονομασία είναι "ο Καραϊσκάκης". Έδρα του δήμου είναι ο Αστακός και ανήκει στο γεωγραφικό διαμέρισμα Στερεάς Ελλάδας.

Κατά τη διοικητική διαίρεση της Ελλάδας με το σχέδιο "Καποδίστριας", μέχρι το 2010, ο Καραϊσκάκης ανήκε στο Τοπικό Διαμέρισμα Καραϊσκάκη, του πρώην Δήμου ΑΣΤΑΚΟΥ του Νομού ΑΙΤΩΛΙΑΣ ΚΑΙ ΑΚΑΡΝΑΝΙΑΣ.

Κουρνιασμένο στις ανατολικές υπώρειες του όρους Βελούτσα και σε υψόμετρο 541μ. . Είναι το χωριό που κατά την επανάσταση του '21 φιλοξένησε το στρατόπεδο του αετού της Ρούμελης, του Γεωργίου Καραϊσκάκη.

Το Δραγαμέστο (θα πει αγαπητό μέρος, αγαπητή τοποθεσία) υπήρξε θέατρο αναρίθμητων ιστορικών γεγονότων με ευρεία έκταση και σημασία. Η γεωλογική διαμόρφωσης της μεταξύ βελούτσας και βελαώρας πεδιάδας, είναι δημιούργημα των νεότερων χρόνων διότι παλιότερα η θάλασσα εισέρχονταν από αυτή και διαμόρφωνε το κόλπο του Δραγαμέστου.

Στην προαναφερόμενη κοιλάδα και στην ανατολική πλευρά του αρχαίου κάστρου ανοίγονται μεγάλα σπήλαια τα οποία σήμερα χρησιμοποιούνται ως ενδιαίτημα και στρούγγες των ποιμνίων των κατοίκων της περιοχής.

Στα χρόνια του Αγώνα της Ανεξαρτησίας συγκέντρωσε πλήθος προσφύγων και αναδείχτηκε σε κέντρο πολιτικών ζυμώσεων και επαναστατικής δράσης. Το χωριό μπόρεσε να διατηρήσει τη σημασία του μέχρι το τέλος του Αγώνα (1832). Έκτοτε άρχισε να επισκιάζεται από την κωμόπολη του γειτονικού Αστακού (παλιό Σκάλωμα Δραγαμέστου), η οποία οικοδομήθηκε μετά το 1832 και συγκροτήθηκε με ταχείς ρυθμούς στη διάρκεια του 19ου αι.

Μνημεία του τόπου:

· Προφήτης Ηλίας. Το Μοναστήρι βρίσκεται σε μια κορυφή της Βελούτσας. Είναι μεταβυζαντινό κτίσμα και συνδέεται στενά με την ντόπια παράδοση, με την Τουρκοκρατία και την Εθνεγερσία.

· Μονή Αγίου Δημητρίου. Σε απόσταση 40 λεπτών περίπου απ' το παλιό χωρίο και στην τοποθεσία «Βοϊδολίβαδο» κοντά σε μεγαλοπρεπή χαράδρα. Το καθολικό της μονής ήταν διαστάσεων 17Χ17μ. Ο ναός ήταν μονόκλιτος βασιλική.

· Ναός Αγίου Γεωργίου. Βρίσκεται κοντά στο ναό του Αγίου Αθανασίου. Οι ντόπιοι αναφέρουν ότι στο ναό αυτό δίδαξε ο Εθναπόστολος Κοσμάς Αιτωλός. Ο ναός κηρύχτηκε ιστορικό μνημείο.

· Ναός Αγίου Γεωργίου. Λίγο έξω και νοτιοανατολικά του παλιού χωριού εντός αγρού βρίσκεται και ο δεύτερος ναός του Αγ. Γεωργίου, προφανώς των τελευταίων χρόνων της Τουρκοκρατίας με λιθόκτιστι τέμπλο, τοιχογραφημένος.

· Ναός Μεταμορφώσεως της Σωτήρος. Στο κέντρο του χωριού και λίγο κάτω από τη βρύση βρίσκεται η φτωχική μονόκλιτος ξυλόστεγος βασιλική.

· Ναός Αγίων Αποστόλων. Πρόκειται για μικρή ξυλόστεγο βασιλική που χαρακτηρίστηκε ιστορικό μνημείο. Μάλλον επισκευάστηκε το 1871 όπως μαρτυρεί η χρονολογία σε πλάκα ανάγλυφο με κλάδο ελιάς.

· Ναός Αγίου Αθανασίου. Έτος ίδρυσης το 1784.




Πρόδρομος

Το γραφικό χωριό Πρόδρομος βρίσκεται βορειοανατολικά του Αστακού σε υψόμετρο 140 μ., στα όρια του Δήμου Ξηρομέρου και στην καρδιά του περίφημου βελανιδοδάσους, λίγα χιλιόμετρα μετά τη Χρυσοβίτσα. Στην περιοχή του Προδρόμου, και μέχρι τη Μονή Λιγοβιτσίου, παλαιότερα υπήρχαν οι πιο ψηλές βελανιδιές και το πιο πυκνό δάσος του Ξηρομέρου (κατά τον περιηγητή Pouquevill).

Η πρώτη επίσημη αναφορά στο χωριό έγινε το 1521, όπως και του οικισμού Ρούστα. Το έτος αυτό ο Πρόδρομος είχε 32 οικογένειες και η Ρούστα 12. Το 1562 είχαν 51 και 38 οικογένειες αντίστοιχα. Μετά από 80 χρόνια είχαν 28 και 10 οικογένειες αντίστοιχα. Το 1732 ο Πρόδρομος είχε 39 οικογένειες, ενώ η Ρούστα δεν αναφέρεται, μάλλον είχε εγκαταλειφθεί. Λίγα χρόνια πριν την Επανάσταση το 1815, είχε μόνο 15 οικογένειες.

Στενά δεμένη με την ιστορία του χωριού είναι η Μονή του Ιωάννου του Προδρόμου, που στις αρχές του 19ου αιώνα είχε 6 μοναχούς. Αναφέρεται και η Μονή του Προφήτη Ηλία στη Ρούστα, η οποία όμως στο τέλος της Επανάστασης ήταν διαλυμένη Από το χωριό πέρασαν αρκετοί περιηγητές, μεταξύ των οποίων ο Πουκεβίλ, ο Ληκ και ο Λόρδος Βύρων στο ταξίδι του στην Ελλάδα το 1809. Το 1809 Άγγλος περιηγητής, συνοδοιπόρος του Βύρωνα, γράφει ότι το χωριό είχε λίγες καλύβες. Ο Ληκ μας πληροφορεί ότι οι κάτοικοι πλήρωναν το 1/3 της παραγωγής τους στον Σπαή και ζούσαν από την παραγωγή σιταριού και κριθαριού και από το μάζεμα του βελανιδιού.

Στην αρχή του Αγώνα του 1821, παρά το μικρό μέγεθος του, το χωριό έδωσε εισφορά στον Αγώνα 900 γρόσια και ήταν αρκετοί οι Προδρομίτες αγωνιστές που πολέμησαν. Κατά τη διάρκεια της Επανάστασης καταστράφηκαν πολλοί μικροί οικισμοί του Ξηρομέρου από τις επιδρομές των Τούρκων και οι κάτοικοί τους κατέφυγαν σε μεγαλύτερους οικισμούς, τότε αυξήθηκε και ο πληθυσμός του Προδρόμου. Το 1844 ο Πρόδρομος μαζί με τη Ρούστα, που κατοικήθηκε πάλι, είχε 386 κατοίκους.

Μέχρι το 1836 ήταν κοινότητα. Από το 1836 ως το 1841 εντάχθηκε στον Δήμο Μαραθίας, μαζί με τα χωριά Χρυσοβίτσα, Σκουρτού, Μαχαιρά, Μπαμπίνη, Παπαδάτου, Μαχαλά και τους οικισμούς Αννίνου, Γαρδί, Μανωλόπουλο και τον οικισμό κοντά στη διαλυμένη Μονή Αγίου Γεωργίου Πόρτας Μπαμπίνης. Το 1838 δήμαρχος Μαραθία ήταν ο Προδρομίτης Γιάννης Γιαννούλης και πάρεδρος του χωριού ο Σωτήριος Καρανίκας. Από το 1841 ως το 1912 το χωριό εντάχθηκε στον Δήμο Αστακού. Το 1912 έγινε πάλι κοινότητα, και παρέμεινε μέχρι το 1998, που εντάχτηκε στον διευρυμένο Δήμο Αστακού ως Δημοτικό Διαμέρισμα.

Μέχρι το 1925 στην Κοινότητα Προδρόμου ήταν ενταγμένος και ο οικισμός Αγράμπελο. Το έτος αυτό ο οικισμός αποσπάστηκε και έγινε αυτόνομη Κοινότητα. Μέχρι το 1935 τα δύο χωριά χρησιμοποιούσαν από κοινού όλη την κοινοτική περιφέρεια.

Στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, μετά τη Μάχη της Τσαπουρνιάς (5 Μαΐου 1943), οι Ιταλοί έκαψαν τα 97 σπίτια του χωριού από τα 150 ολοσχερώς και μερικώς τα 15.


Αστακός

Ο Αστακός είναι παράλια κωμόπολη (υψόμ. 10μ.) του νομού Αιτωλοακαρνανίας, χτισμένη στον μυχό του ομώνυμου κόλπου και στους πρόποδες του όρους Βελούτσα που είναι η απόληξη των Ακαρνανικών Ορέων. Αποτελεί την έδρα του Δήμου Ξηρομέρου, ενώ ήταν έδρα του δήμου Αστακού. Ανάμεσα στα αξιοθέατά του περιλαμβάνονται μοναστήρια και ιστορικοί χώροι, όπως το βυζαντινό κάστρο του Δραγαμέστου και ο αρχαιολογικός χώρος του αρχαίου Αστακού στον οποίο σώζονται τα ερείπια ενός ναού αφιερωμένο στον Δία Καραό. Απέχει 56 χμ ΒΔ από την πρωτεύουσα του νομού Μεσολόγγι και 51 χμ Δ από το Αγρίνιο, το μεγαλύτερο αστικό κέντρο της ευρύτερης περιοχής. Ο πληθυσμός του Αστακού είνα.ι 2.538 κάτοικοι σύμφωνα με την απογραφή του 2011

Ιστορία

Κατά την αρχαιότητα βρέθηκε στο επίκεντρο της διαμάχης Αθηναίων και Πελοποννησίων και είναι γνωστός για την ιστορία το τυράννου Ευάρχου, ο οποίος απομακρύνθηκε από τους Αθηναίους. Η πόλη συνέχισε να ακμάζει και κατά τα ελληνιστικά χρόνια και γνώρισε την παρακμή μετά τη ρωμαϊκή κατάκτηση: το 30 π.Χ.. θεμελιώθηκε η Ακτία Νικόπολη και οι πληθυσμοί της Ακαρνανίας (μαζί και της περιοχής του Αστακού) αναγκάστηκαν να εποικήσουν τη νέα πόλη. Η ύπαιθρος ερημώνει και τα ίχνη της πόλης χάνονται μέχρι τη βυζαντινή περίοδο: το κέντρο των δραστηριοτήτων είναι πλέον η περιοχή γύρω από το κάστρο του Δραγαμέστου το οποίο φύλαγε τα περάσματα προς την ενδοχώρα και επόπτευε την κίνηση στον κόλπο. Η πρώτη μνεία στη βυζαντινή Δραγαμεστό γίνεται από τον Κ. Ακροπολίτη στα 1250 μ.Χ., ο οποίος εξιστορεί τα γεγονότα των αραβικών επιδρομών του 9ου αιώνα. Μετά την Άλωση του 1204, ο Αστακός ακολούθησε τη μοίρα της Ακαρνανίας και υπάχθηκε στο Δεσποτάτο της Ηπείρου.

 Έκτοτε θα αλλάξει αρκετούς αφέντες: συμπεριελήφθη στο κράτος του Στέφανου Ντουσάν, πέρασε στα χέρια του Αλβανού Μπούα Σπάτα, ενδιάμεσα κατελήφθη προσωρινά από τον άρχοντα της Λευκάδας Λεονάρδο Τόκκο ενώ αποτέλεσε μήλον της έριδος ανάμεσα στις ιταλικές οικογένειες των Φόσκαρι και των Τόκκων. Η πτώση της βυζαντινής αυτοκρατορίας και η εξάπλωση των Οθωμανών οδήγησαν στην υποδούλωση της περιοχής στην Υψηλή Πύλη. Το 1571 ο στόλος των Ιταλών και των Ισπανών ελλιμενίζεται στο μικρό λιμάνι της περιοχής και διώχνει -προσωρινά- τους Τούρκους. Η τελική φάση της Ναυμαχίας της Ναυπάκτου πραγματοποιήθηκε στις εκβολές του Αχελώου, ανάμεσα στον κόλπο του Αστακού και τη θαλάσσια περιοχή των Εχινάδων. 

Η περιοχή διέρχεται μια σύντομη Βενετοκρατία από το 1684 ως το 1699, οπότε περνά και πάλι στα χέρια των Οθωμανών σύμφωνα με τη Συνθήκη του Κάρλοβιτς. Ο σύγχρονος Αστακός χρονολογείται στις αρχές του 1700 από κατοίκους των Ιονίων νήσων, της Ηπείρου και της Ευρυτανίας. Η αρχική θέση του ήταν στη Σκάλα (λιμάνι) Δραγαμέστου. Το 1704 ιδρύεται το πρώτο "μαγαζί" (αποθήκη) στη Σκάλα και μετά το 1718 ανθίζει το εξαγωγικό εμπόριο προς τη Γαλλία. Το 1797 και σύμφωνα με τη συνθήκη του Καμποφόρμιο, η περιοχή περνά στους Γάλλους.

 Η γαλλική κυριαρχία θα κρατήσει μόνο δύο χρόνια και θα τερματιστεί το 1799. Κατά τα τελευταία χρόνια της οθωμανικής κατάκτησης το λιμάνι θα χρησιμοποιηθεί από τον Αλή-Πασά για εμπόριο βελανιδιού, ξυλείας, κρέατος, σιταριού και καλαμποκιού. Ο Αστακός και η ευρύτερη περιοχή συμμετέχουν ενεργά στον ξεσηκωμό του 1821: στρατοπεδεύει για λίγο εδώ ο Πετρόμπεης και έπειτα ο Καραϊσκάκης και ο Τζωρτζ.

Μετά την απελευθέρωση, ο Αστακός συμπεριελήφθη στο νεοσύστατο κράτος και έγινε κέντρο του ομώνυμου Δήμου. Η κοινωνία του σταδιακά μετασχηματίστηκε με τη δραστηριοποίηση των πλοιοκτητών και των εμπόρων. Κατά το τελευταίο τέταρτο του 19ου αιώνα μάλιστα, διακοσμήθηκε με όμορφες νεοκλασικές οικίες από τις οποίες σήμερα κάποιες έχουν κριθεί διατηρητέες από το Κράτος. Παλιότερα ο Αστακός ήταν σημαντικό κέντρο εξαγωγής βελανιδιού από το γειτονικό βελανιδόδασος Ξηρομέρου ενώ τα τελευταία χρόνια ελπίζει σε οικονομική ανάπτυξη με την ολοκλήρωση και λειτουργία του νέου μεγάλου λιμανιού στο Πλατυγυάλι.




Μύτικας

Ο Μύτικας είναι ένα σχετικά νέο χωριό. Η πρώτη οργανωμένη οίκηση του τοποθετείται στις αρχές του 19ου αιώνα, ενώ οι πρώτοι κάτοικοι προέρχονται από τις γύρω περιοχές και χωριά. Σήμερα κάτοικοι που προέρχονται από τα γύρω χωριά του Δήμου, άλλων όμορων Δήμων καθώς και των χωριών του Καλάμου, συνθέτουν το μωσαϊκό του σύγχρονού Μύτικα. Το όνομά του το οφείλει στη μορφολογία του αφού πρόκειται ουσιαστικά για μια "ΜYΤΗ" που εισέρχεται στη θάλασσα, ενώ ο πληθυσμός του ανέρχεται στους 850 κάτοικους περίπου.

Σε όλη του την ιστορία αποτέλεσε αγκυροβόλιο και λιμάνι. Ο ρόλος του αυτός του προσέδωσε εμπορικό και διαμετακομιστικό χαρακτήρα και από νωρίς εφοδίαζε με προϊόντα το γειτονικό νησί του Καλάμου και τη γύρω περιοχή. Ο Μύτικας ουσιαστικά χωρίζεται σε δύο χωριά τον παλιό οικισμό με την παραδοσιακή αγορά και το νέο οικισμό που δημιουργήθηκε με τη μετοίκηση της κοινότητας της Παναγούλας.

Οι κύριες ασχολίες των κατοίκων ήταν και είναι η αλιεία, η γεωργία και η κτηνοτροφία. Σήμερα στις ασχολίες αυτές έρχεται να προστεθεί και ο τουρισμός με τη σύγχρονη μορφή του αγροτουρισμού. Η ομορφιά του τοπίου και το ασύγκριτο φυσικό κάλος γρήγορα κατέστησαν το Μύτικα σε δημοφιλή τουριστικό προορισμό. Ξενοδοχεία, camping, ενοικιαζόμενα δωμάτια και διαμερίσματα, εστιατόρια και ψαροταβέρνες, οργανωμένες και προσβάσιμες παραλίες προσφέρονται για ποιοτικές και οικονομικές διακοπές.

Χτισμένος σε ένα μυτερό κομμάτι γης που εισχωρεί στα νερά του Ιονίου, στη δυτική ακτή της Ακαρνανίας, μεταξύ Αστακού και Βόνιτσας, ο Μύτικας αποτελεί μια ξεχωριστή πρόταση διακοπών για αυτούς που αναζητούν την ηρεμία και τη χαλάρωση. Ο Μύτικας είναι ιδανικός τόπος για χρήστες σκαφών αναψυχής λόγω της ηρεμίας της θάλασσας και των πολλών κοντινών επιλογών σε νησάκια με πανέμορφες παραλίες.

Επίσης μπορείτε να ψαρέψετε ερασιτεχνικά είτε από την στεριά είτε μέσα από βάρκα. Αν έχετε σκάφος ακόμα κι ένα μικρό φουσκωτό ο Μύτικας είναι ένα ιδανικό ορμητήριο για αξέχαστες εκδρομές. Το νησί Κάλαμος είναι απέναντι από το Μύτικα σε απόσταση 1 ν.μ. Είναι γραφικό και πολύ ήσυχο και στην Οδύσσεια αναφέρεται σαν "καταπράσινη Κάρνος". Έχει παραλίες με κρυσταλλένια νερά και το πευκόδασος φθάνει μέχρι τη θάλασσα.

Ο περίπατος από το χωριό Επισκοπή στο χωριό Κάλαμος θα είναι από τους ωραιότερους που έχετε κάνει. Διαρκεί 1 ½ ώρα και ο δρόμος είναι άσφαλτος. Σε όλη τη διαδρομή θα απολαμβάνετε τις μυρωδιές από τα φυτά και βότανα που κατακλύζουν το νησί: φασκόμηλο, θυμάρι, μυρτιά, δάφνη, ρίγανη. Tακτικά δρομολόγια για Κάλαμο έχει κάθε μέρα στις 11.30 και 13.30.

Το καλοκαίρι (Ιούλιο- Αύγουστο) έχει και απογευματινό δρομολόγιο στις 18.00. Κοντά στον Κάλαμο είναι το νησί Καστός, πιο μικρό και πάρα πολύ ήσυχο με υπέροχες παραλίες. Από θάλασσα θα επισκεφθείτε το εγκαταλελειμμένο χωριό Κεφάλι ή Πόρτο Λεόνε. Μακρύτερα είναι η νήσος Άτοκος χωρίς κατοίκους, όμορφη, ανεξερεύνητη. Προς τα δυτικά μπορείτε να επισκεφθείτε το Μεγανήσι, το Σκορπιό, τη Μαδουρή. Πιο τολμηροί πηγαίνουν στην Ιθάκη και μερικοί φθάνουν μέχρι την Κεφαλονιά.

Η παραλία του Μύτικα που έχει μήκος 4 χλμ. προσφέρεται για ήρεμο περίπατο με το ηλιοβασίλεμα. Ένας άλλος περίπατος στο βουνό είναι στην Αγία Ελεούσα, μία σπηλιά που πριν πολλά χρόνια "μετατράπηκε" σε εκκλησία. Έχει τοιχογραφίες του ΙΒ' αιώνα στο βράχο και χτιστό το θόλο του Ιερού. Από εκεί υπάρχει μοναδική θέα του Μύτικα, της πεδιάδας με τις χιλιάδες ελαιόδεντρα και του Καλάμου απέναντι.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου


Tα άρθρα που δημοσιεύωνται στο vlyziana news δεν εκφράζουν απαραίτητα και την θέση του ιστολογίου μας,δημοσιεύουμε κάθε άρθρο που κατά την γνώμη μας είναι ενδιαφέρον για ενημέρωση,σκέψη και προβλήματισμό. Το vlyziana news προτείνει το σχολιασμό την διαφορετική άποψη μέσα στα νόμιμα πλαίσια με σεβασμό στον απέναντι.Διατηρούμε το δικαίωμα να μην δημοσιεύουμε ένα άρθρο ή σχόλιο όταν δεν τηρούνται οι κανόνες.
Το vlyziana news ουδεμία αστική και ποινική ευθύνη φέρει για τα άρθρα που αναδημοσιεύει η ευθύνη ανήκει στους συντάκτες των αρθρων.

Όλα τα κείμενα και τα σχόλια θα εμφανίζονται μετά την έγκρισή τους.
Μηνύματα συκοφαντικά ή υβριστικά θα διαγράφονται.